กลางดึกคืนหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ที่ใดที่หนึ่งซึ่งการจราจรและแสงสีที่พลุกพล่าน
เสียงดังกึกก้องของเครื่องเตือนภัยจากยานพาหนะหนึ่งที่ส่งถึงยานพาหนะหนึ่ง
พากันส่งถึงกันและกันดังระงม ด้วยสรรพเสียงเหล่านั่น ปลุกให้ชายหนุ่ม ผู้หลับไหล
จากน้ำสีอำพันอันเป็นที่รัก ต้องลุกขึ้น กลางดึก " งือม งือม " ไม่ทันให้ต้องคิดอะไร
เรื่อยเปื่อยคำสบถจากปากชายหนุ่มก็ตามมา " ห่า เอ๊ย " "ตูจะนอน" ว่าแล้วก็พร้อมกับ หยิบ
มวนดูด เข้าไปในมือพร้อมแหล่งกำเนิดการเผาไหม้ แล้วเดินออกจากห้องเพื่อเดินขึ้นสู่
ดาดฟ้าของอพาร์ตเม้นท์แหล่งพัก พร้อมกับรำพึงในใจ เพื่อเป็นเพื่อนคนสุดท้ายของคืนนี้
" ไม่นอนก็ได้ว่ะ ห่า ฟัก ".........
