คิด คิด คิด คิดเท่าไหร่คิดไม่ออกซักที
ผมครุ่นคิดถึงงานที่อยากให้เกิดภาพในหัว
เพื่อที่จะเดินต่อ
คิดครุ่นจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ย
แต่ยิ่งคิดยิ่งไม่มีสิ่งใดปรากฏขึ้นภายในหัวสมอง
คิด คิด คิด คิด
เอ!? หรือผมคิดไปเองว่าผมมีสมอง มีจินตนาการ
สิ่งที่ผมพยายามคิด มันปรากฏไม่ชัดลางเลือนกว่ารอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า
ที่กาลเวลาเดินผ่านเอามาฝากประทับเอาไว้
คิด คิด คิด
คิดให้ได้คิดให้ออกมาเพราะ อนาคต ขึ้นอยู่กับการคิดในทุกๆวัน
ผมครุ่นคิด จนหน้าตาเหี่ยวย่น แต่ยังไม่เห็นผล